Bijlage CA612 (informatief)
Methode voor het meten van de isolatieweerstand van vloeren en wanden
Een isolatieweerstandsmeter die een nullastspanning van ongeveer 500 V gelijkspanning geeft, moet worden gebruikt; bij een nominale spanning van een installatie groter dan 500 V moet de beproevingsspanning 1000 V zijn. 1)
De weerstand moet worden gemeten tussen de hiervoor te gebruiken meetelektrode en de beschermingsleiding of aarde van de installatie. 
De meetelektrode mag volgens één van de volgende beschrijvingen zijn uitgevoerd. In geval van twijfel geniet het gebruik van uitvoering 1 de voorkeur.
NL 1) Volgens 612.3 moet deze bron bij een belasting van 1 mA de vermelde beproevingsspanning leveren. 
TOELICHTING
Het verdient aanbeveling bij oplevering van de installatie de meting uit te voeren voordat het te meten oppervlak van een bedekking (zoals lak, verf, vernis en dergelijke) is voorzien.
Uitvoering 1
Uitvoering 1 bestaat uit:
a.	een natgemaakt vierkant vel vochtabsorberend papier of doek met zijden van 270 mm, waaruit het overtollige water is verwijderd, geplaatst tegen de wand of op de vloer, met midden daarop gelegd 
b.	een vierkante metalen plaat met zijden van 250 mm, waarop een kracht wordt uitgeoefend van: 
•	750 N bij metingen van de vloer of 
•	250 N bij metingen van de wand. 
Uitvoering 2
Uitvoering 2 bestaat uit een afgeronde metalen plaat volgens figuur 61A.1. 
1.	Elke dop is uitgevoerd in geleidend rubber. 
2.	Elke dop moet in mechanisch belaste toestand een contactoppervlak met de vloer of wand hebben van ongeveer 900 mm² en een weerstand van ten hoogste 5 kΩ. 
Voordat de meting wordt uitgevoerd moet het te meten oppervlak eerst nat worden gemaakt of worden bedekt met een natte doek. 
Tijdens de meting wordt op de plaat een kracht uitgeoefend van: 
•	750 N bij metingen van de vloer of 
•	250 N bij metingen van de wand. 
Figuur 61A.1: Uitvoering 2 van de meetelektrode

612.2 - Het ononderbroken zijn van beschermings- en aardleidingen alsmede van basis- en aanvullende vereffeningsleidingen
Een beproeving op het ononderbroken zijn van beschermings- en aardleidingen alsmede van basis- en aanvullende vereffeningsleidingen moet worden uitgevoerd.
Het wordt aanbevolen hierbij gebruik te maken van een voedingsbron met een nullastspanning van ten minste 4 V en ten hoogste 24 V wissel- of gelijkspanning, die een stroom levert van ten minste 0,2 A.

TN-stelsel	IT-stelsel	
Nominale spanning van de installatie U01) V	Uitschakeltijd s	Nominale spanning van de installatie U01)/U V	Uitschakeltijd s	
			Nul niet ter plaatse uitgevoerd	Nul wel ter plaatse uitgevoerd	
120	0,35	120/240	0,4	1	
					
230	0,2	230/400	0,2	0,5	
					
277	0,2	277/480	0,2	0,5	
					
400, 480	0,05	400/690	0,06	0,2	
					
580	0,022)	580/1000	0,022)	0,08	
1)  U0 is de spanning tussen fase en nul.
2)  Indien deze uitschakeltijd niet kan worden gewaarborgd, moeten andere beschermingsmaatregelen worden getroffen, bijvoorbeeld aanvullende potentiaalvereffening. 	
Bijlage IC612 (informatief)
Meting van de aardverspreidingsweerstand van aardelektroden.
De aardverspreidingsweerstand van aardelektroden kan bijvoorbeeld worden bepaald als aangegeven in figuur 61C.1. 
Figuur 61C.1: Meetschakeling

is de te meten aardelektrode, losgenomen van de installatie; 

T  is de te meten aardelektrode, losgenomen van de installatie; 
T1 is de hulpelektrode; 
T2 is de tweede hulpelektrode, bijvoorbeeld een metalen pen; 
X  is de plaats van T2 voor de tweede meting; 
Y  is de plaats van T2 voor de derde meting. 
T1 wordt op zo'n afstand van T in de grond gedreven dat de weerstandsgebieden van beide elektroden elkaar niet overlappen. 
T2 wordt halverwege tussen T en T1 in de grond gedreven. 
Tussen T en T1 wordt een wisselspanning aangelegd; met de weerstand Rs wordt een constante stroom I tussen T en T1 ingesteld. 
Vervolgens wordt de spanning U tussen T en T2 gemeten. 
Deze meting wordt nog tweemaal uitgevoerd, maar nu met T2 op X en Y. 
De weerstand is bij elke meting 
Als aardverspreidingsweerstand wordt opgegeven het gemiddelde van de drie metingen, maar alleen indien de meetwaarden niet meer dan 20% van het gemiddelde afwijken. Indien dat niet het geval is, moet de serie metingen opnieuw worden uitgevoerd, maar nu met T1 op grotere afstand van T.
TOELICHTING
1.	Voor metingen met wisselspanningen met een frequentie van 50 Hz moet de voltmeter een gevoeligheid hebben van ten minste 200 Ω/V. 
2.	Voor metingen waarbij de voedingsbron wordt gevoed uit het net moet een wisselspanningsbron worden gebruikt die van het net is gescheiden, bijvoorbeeld door een scheidingstransformator. 
Bijlage IB612 (informatief)
Controle van de aanspreekstroom van aardlekschakelaars
De volgende methoden worden als voorbeeld gegeven:
Methode 1
Figuur 61B.1 geeft een methode weer waarbij een variabele weerstand wordt aangebracht tussen een actieve geleider aan de belastingszijde en het metalen gestel. 
De stroom wordt opgevoerd door het verlagen van de weerstand Rp. 
De gemeten aanspreekstroom van de aardlekschakelaar (IΔ)mag niet groter zijn dan de nominale aanspreekstroom van de aardlekschakelaar (IΔn). 
Figuur 61B.1: Methode 1

TOELICHTING
Methode 1 kan worden gebruikt bij TN-S-, TT- en IT-stelsels. 
Bij IT-stelsels kan het nodig zijn het stelsel gedurende de controle op één punt met aarde te verbinden om de aardlekschakelaar te laten aanspreken.
Methode 2
Figuur 61B.2 geeft een methode weer waarbij een variabele weerstand wordt aangebracht tussen een actieve geleider aan de voedende zijde en een andere actieve geleider aan de belastingszijde. 
De stroom wordt opgevoerd door het verlagen van de weerstand Rp. 
De gemeten aanspreekstroom van de aardlekschakelaar (IΔ) mag niet groter zijn dan de nominale aanspreekstroom van de aardlekschakelaar (IΔn). 
Tijdens de controle moet de belasting zijn uitgeschakeld. 
Figuur 61B.2: Methode 2

TOELICHTING
Methode 2 kan worden gebruikt bij TN-S-, TT- en IT-stelsels.
Methode 3
Figuur 61B.3 geeft een methode weer waarbij een hulpelektrode wordt toegepast. 
De stroom wordt opgevoerd door het verlagen van de weerstand Rp. 
Daarna wordt de spanning U tussen de metalen gestellen en een onafhankelijke hulpelektrode gemeten. 
De gemeten aanspreekstroom van de aardlekschakelaar (IΔ) mag niet groter zijn dan de nominale aanspreekstroom van de aardlekschakelaar (IΔn). 
Hierbij moet: 

waarin: "UL" is de grenswaarde van de aanraakspanning. 
Figuur 61B.3: Methode 3

TOELICHTING
Methode 3 kan slechts worden toegepast als een hulpelektrode kan worden geslagen. 
Methode 3 kan worden gebruikt bij TN-S-, TT- en IT-stelsels. 
Bij IT-stelsels kan het nodig zijn het stelsel gedurende de controle op één punt met aarde te verbinden om de aardlekschakelaar te laten aanspreken